Σε ηλικία 98 ετών έφυγε από τη ζωή ο αγωνιστής της Αριστεράς Μανώλης Γλέζος, ο οποίος τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν σε ιδιωτικό θεραπευτήριο.
Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1922 στο χωριό Απείρανθος Νάξου, γιος της Μάχης Ναυπλιώτου και του Νίκου Γλέζου. Το 1935 ήρθε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του, όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο όπως και ο αδερφός του Νίκος Γλέζος, ο οποίος εκτελέστηκε από τους ναζί τον Μάιο του 1944.
Το 1939 δημιούργησε μια αντιφασιστική ομάδα νεολαίας ενάντια στην Ιταλική κατοχή της Δωδεκανήσου και τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά και τον επόμενο χρόνο έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών.
Στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ζήτησε να ενταχθεί στον Ελληνικό στρατό, αλλά απορρίφθηκε επειδή ήταν μικρότερος από την ηλικία στράτευσης. Aντ’ αυτού, εργάστηκε ως εθελοντής για το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών και από το 1941 άρχισε να σπουδάζει στην ΑΣΟΕΕ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής εργάστηκε στον δήμο της Αθήνας και στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, ενώ παράλληλα συμμετέχει ενεργά στην αντίσταση, μέσα από τις απελευθερωτικές οργανώσεις των νέων (ΟΚΝΕ, ΕΑΜ ΝΕΩΝ και ΕΠΟΝ) με αποτέλεσμα να υποστεί πολλές διώξεις και φυλακίσεις. Τη νύκτα της 30ης Μαΐου, ξημερώνοντας η 31η Μαΐου του 1941, αυτός και ο Απόστολος Σάντας αφαίρεσαν τη Γερμανική πολεμική σημαία του Γ΄ Ράιχ, που κυμάτιζε σε ιστό στην Ακρόπολη Αθηνών, κυριολεκτικά κάτω από τα μάτια της εκεί φρουράς.
Το 1943, συλλαμβάνεται εκ νέου από τους Ιταλούς κατακτητές και φυλακίζεται δυο φορές για “επικίνδυνη αντεθνική δράση”, αλλά τη δεύτερη φορά κατορθώνει να δραπετεύσει.
Μετά την απελευθέρωση εργάσθηκε ως συντάκτης και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτης στον «Ριζοσπάστη», έως το 1947 που απαγορεύθηκε η κυκλοφορία του.
Το 1948, συνελήφθη και καταδικάστηκε αρκετές φορές με διάφορες ποινές και δύο φορές σε θάνατο για “αδικήματα τύπου” και για παράβαση του Γ’ Ψηφίσματος στις 21 Μαρτίου 1949. Η θανατική καταδίκη δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της δημόσιας κατακραυγής στην Ελλάδα και διεθνώς.
Τον Δεκέμβριο του 1956, ορίστηκε Διευθυντής της εφημερίδας “ΑΥΓΗ”. Το 1958 επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή, συλλαμβάνεται εκ νέου με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της ΕΣΣΔ, αλλά χάρη στο υπόμνημα διαμαρτυρίας όλων των κατοίκων της Απειράνθου Νάξου, του Ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινής γνώμης, τέσσερα χρόνια μετά (1962) αποφυλακίζεται.
Από την ίδρυση της ΕΔΑ έως το 1989 διετέλεσε Γραμματέας και πρόεδρος της. Στο μεταξύ, το 1986 μετέχει στις αυτοδιοικητικές εκλογές και εκλέγεται πρόεδρος στην κοινότητα Απειράνθου, όπου προσπάθησε να εφαρμόσει ένα τοπικό πείραμα άμεσης δημοκρατίας σε επίπεδο βάσης. Κατόπιν, κατάργησε ουσιαστικά τα προνόμια του συμβουλίου και εισήγαγε ένα σύστημα με ένα «σύνταγμα» και μια τοπική συνέλευση που είχε το συνολικό έλεγχο της κοινοτικής διοίκησης που ίσχυσε για αρκετά χρόνια.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 και του 2004 ήταν υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού με την πολιτική ομάδα «Ενεργοί Πολίτες» που ο ίδιος πρωτοστάτησε στη δημιουργία της, αλλά δεν εκλέχτηκε.
Το 2002 εκλέχθηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος Αθηνών-Πειραιά της περιφέρειας Αττικής επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού Ενεργοί Πολίτες, με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και ανένταχτων της αριστεράς.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2010 εκλέχτηκε Δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Πάρου.
Το 2011, τιμήθηκε από τη Δημοκρατία της Γαλλίας.
Υπήρξε επίτιμος Πρόεδρος της επιτροπής μελέτης και αξιοποίησης του έργου της ΕΠΟΝ.
Πρόεδρος της επιτροπής συμπαράστασης στον αγώνα του λαού των Σαχράουι και του απελευθερωτικού μετώπου (POLISSARIO).
Από το 2014 έως το 2015 διετέλεσε Eυρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ερχόμενος, μάλιστα, πρώτος σε ψήφους στη χώρα στις Ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014. Ήταν επίσης επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της Λαϊκής Ενότητας στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Ο Μανώλης Γλέζος βραβεύτηκε το 1962 από την ΕΣΣΔ με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Λένιν.
