Το θεσμικό έρεισμα υπάρχει αφού στις συμβάσεις των στεγαστικών δανείων υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί από τον Κώδικα Δεοντολογίας των τραπεζών οι οποίοι δεν τηρούνται από πλήθος δανειοληπτών. Το μέγα πολιτικό θέμα είναι ότι η πλειοψηφία των δανειοληπτών πρώτης κατοικίας, περίπου 400.000 φυσικά πρόσωπα, έλαβαν τα στεγαστικά την περίοδο 2007 – 2009 όταν ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής α) είχε αποφασίσει την άτοκη χορήγηση στεγαστικών σε νέα ζευγάρια και β) με νόμο το 2009, όταν ενέσκηψε η παγκόσμια οικονομική κρίση, καθόρισε προστατευτικό πλαίσιο για τους συγκεκριμένους. Σύμφωνα όμως με τα στοιχεία των τραπεζών οι 300.000 «κόκκινοι» δανειολήπτες δεν ανταποκρίνονται ούτε καν στην σχετική επιστολογραφία, οι δόσεις τους έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμες τουλάχιστον 12 μήνες, ενώ πολλοί έχουν αλλάξει ακόμη και διεύθυνση εγκαταλείποντας το σπίτι που αγόρασαν. Η κοινωνική πραγματικότητα είναι αδυσώπητη με αποτέλεσμα η στάση ανοχής κυβερνητικών παραγόντων απέναντι στις προθέσεις των τραπεζών, ήγειρε την οξεία αντίδραση του κ. Καραμανλή προσωπικώς – ως φημολογείται – εναντίον του κ. Τσίπρα.
Εκρηκτικές παρενέργειες στο πολιτικό σύστημα δημιουργεί η εντεινόμενη αβεβαιότητα στην οικονομία και στις τράπεζες. Οι διοικήσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων φαίνεται ότι έχουν ενημερώσει την κυβέρνηση πως θα παρακάμψουν τις προστατευτικές διατάξεις του νόμου και θα θέσουν σε εφαρμογή πρόγραμμα πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για «300.000 μη συνεργάσιμους πελάτες».
