του Νίκου Καρούτζου
[email protected]
Η αρχή έγινε το 2008 με την κρίση των subprimes όπου οι κυβερνήσεις έσωσαν τις τράπεζες αντλώντας χρήματα από τον κρατικό κορβανά. Στη συνέχεια προκειμένου να «βουλώσουν» τις τρύπες των κρατικών ταμείων επιδόθηκαν στο σπορ της άγριας φορολογίας. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να κυριαρχήσει ύφεση και να καταστραφούν οι μικρές και αδύναμες οικονομίες και αρκετές μεγάλες να υποστούν κλυδωνισμούς. Τώρα όμως φτάσαμε στο σημείο μηδέν και πλέον όλοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι τα περιθώρια για φορολογικά έσοδα περισσεύουν. Την ίδια στιγμή οι τράπεζες έχουν θωρακιστεί κεφαλαιακά και υπάρχει περιθώριο για μια ακόμα ληστεία αυτή των καταθετών.
Μια ληστεία που ουδείς ξέρει που θα οδηγήσει την ευρωπαϊκή οικονομία.
Την ίδια στιγμή οι τραπεζίτες που γκρέμισαν το οικονομικό οικοδόμημα μένουν ατιμώρητοι. Και οι πολιτικοί που υπόσχονταν το 2008 έλεγχο του τραπεζικού συστήματος σφυρίζουν αδιάφορα δείχνοντας με τη συμπεριφορά τους πόσο εξαρτημένοι είναι από τις σχέσεις διαπλοκής που έχουν αναπτύξει με αυτό το σύστημα. Δυστυχώς όλο αυτό το σκηνικό δείχνει να οδηγεί σε αδιέξοδο. Γιατί οι τραπεζίτες που απόλαυσαν τα παχυλά μπόνους πριν το 2008 χωρίς να ποτέ να πληρώσουν το τίμημα έχουν τη δυνατότητα να στήσουν νέα subprimes ξέροντας ότι στο τέλος θα την πληρώνει ο ανύποπτος ευρωπαίος φορολογούμενος που συνεχίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό εκλέγει πολιτικά ανδρείκελα που σε καμία στιγμή δεν λειτούργησαν με γνώμονα το συμφέρον του λαού.
