Η Ντέλια Βελκουλέσκου επέβαλλε τις απόψεις της για τις 100 δόσεις

Η Ντέλια Βελκουλέσκου επέβαλλε τις απόψεις της για τις 100 δόσεις
Τη φήμη που τη συνοδεύει από την Κύπρο φρόντισε να δικαιώσει και στην Αθήνα η εκπρόσωπος του ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις, τηρώντας σχεδόν άτεγκτη στάση. Πλέον στην ελληνική αντιπροσωπεία δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για την επόμενη φάση των διαβουλεύσεων, όταν θα γίνει συζήτηση (;) για πιο «ευαίσθητα» θέματα και ειδικά για το Ασφαλιστικό.


Ντυμένη αυστηρά, αποπνέοντας μια τεχνοκρατική δυσκαμψία, χωρίς να αφήσει ούτε υποψία χαμόγελου, η Ντέλια Βελκουλέσκου πίσω από τις κλειστές πόρτες της αίθουσας συσκέψεων με τους Έλληνες υπουργούς και υπηρεσιακούς παράγοντες ήταν πραγματικά ο «σκληρός» της παρέας. Σύμφωνα, μάλιστα, με τις… κακές γλώσσες, η… εμμονή της προκάλεσε σε αρκετές περιπτώσεις την «έκρηξη» της ευρωπαϊκής πλευράς, επιβεβαιώνοντας τη διάσταση που υπάρχει μεταξύ των δύο πόλων του ελληνικού προγράμματος.

Η σκληρή Ντέλια, στην πραγματικότητα εφαρμόζει μεθοδικά την πολιτική του ΔΝΤ, όπως ακριβώς σκιαγραφήθηκε από την πρώτη στιγμή που το Ταμείο πάτησε το πόδι του στην Αθήνα το 2010. Εδώ και καιρό, μεταξύ των προτεραιοτήτων του ΔΝΤ είναι η έστω με βίαιο τρόπο αλλαγή κουλτούρας στις πληρωμές προς το Δημόσιο και τις τράπεζες, δείχνοντας ότι εξακολουθεί να αγνοεί την ελληνική πραγματικότητα αλλά και τις επιπτώσεις των μέτρων που εφαρμόστηκαν τα τελευταία έξι χρόνια.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πηγές, η Ντέλια Βελκουλέσκου υπηρέτησε αυτήν ακριβώς τη στρατηγική καθ’ όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, επιμένοντας όχι μόνο στο «ξήλωμα» της ρύθμισης των 100 δόσεων αλλά και στη θεσμοθέτηση νέων όρων και προϋποθέσεων για την υπαγωγή στην πάγια ρύθμιση των 12 δόσεων, που θα την καθιστούν σχεδόν απλησίαστη.

Το υπουργείο Οικονομικών κατάφερε να σώσει στην παρούσα φάση μόνο τα προσχήματα, καθώς επί της ουσίας υποχρεώθηκε να αλλάξει για μια ακόμα φορά τους όρους των 100 δόσεων, παρά το ότι αποδεδειγμένα η ρύθμιση αποδίδει όσα δεν θα μπορούσαν να εισπράξουν οι εφορίες. Αυτό που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι οι δανειστές και ειδικά η εκπρόσωπος του Ταμείου έδειχναν να μην αντιλαμβάνονται ότι κάποιος που δεν πληρώνει εγκαίρως, δεν είναι απαραιτήτως «μπαταχτσής», αλλά είναι πολύ πιθανό να μην μπορεί να πληρώσει γιατί π.χ. δεν έχει πληρωθεί από τον εργοδότη του. Η στάση αυτή των δανειστών όχι μόνο στην παρούσα φάση αλλά και στις προηγούμενες φάσεις του Προγράμματος, με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, δείχνει ότι σύντομα θα επανέλθουν για να «ξηλώσουν» ό,τι έχει απομείνει από τις ρυθμίσεις.

Σύμφωνα, μάλιστα, με πληροφορίες, ζήτησαν εξηγήσεις και στοιχεία για τους λόγους που έχουν καθυστερήσει οι διαδικασίες κατασχέσεων από το Δημόσιο, υπενθυμίζοντας ότι έχουν τεθεί συγκεκριμένοι ετήσιοι στόχοι που πρέπει να καλυφθούν.

Την ίδια σκληρή στάση κράτησε η Βελκουλέσκου και στο ζήτημα των πλειστηριασμών, χωρίς ομολογουμένως η ευρωπαϊκή πλευρά να εμφανιστεί πιο διαλλακτική. Μόνο τυχαίο δεν είναι, άλλωστε, ότι την ώρα που δανειστές και υπουργοί «σφάζονταν» επί 17 ώρες για την προστασία των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, στην Κύπρο ψήφιζαν την απελευθέρωση των πλειστηριασμών, προκειμένου να ξεμπλοκάρει το δικό τους πρόγραμμα.

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ. Η τακτική της Βελκουλέσκου ασφαλώς δεν ξένισε όσους παρακολουθούν τις κινήσεις του Ταμείου. Στην τελευταία του Έκθεση, το ΔΝΤ διατύπωσε την απίστευτη άποψη ότι το παρατεινόμενο πλαίσιο προστασίας από τους πλειστηριασμούς (νόμος Κατσέλη) έχει… αδυνατίσει την κουλτούρα πληρωμών, αντιστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα, καθώς αποδίδει την «έκρηξη» των «κόκκινων» δανείων στην πολυετή ύφεση και στη μείωση εισοδημάτων, που προκάλεσε, όμως, η πολιτική του ίδιου του Ταμείου μέσω των Μνημονίων!

Η ουσία είναι ότι το Ταμείο και εν προκειμένω η Ντέλια Βελκουλέσκου «ξηλώνει» γραμμή- γραμμή το προστατευτικό πλαίσιο ακόμα και για νοικοκυριά μικρομεσαίου εισοδήματος. Το πρώτο βήμα έγινε με την αλλαγή του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που κάνει πιο γρήγορους και πιο «φτηνούς» τους πλειστηριασμούς, το δεύτερο έγινε με το δραστικό περιορισμό του πεδίου εφαρμογής του νόμου Κατσέλη και το τρίτο βήμα θα γίνει με την απελευθέρωση της αγοράς των «κόκκινων» στεγαστικών αλλά και επιχειρηματικών δανείων distressed funds. Η λογική, που εξέφρασαν ακόμα και κατώτερα στελέχη του Ταμείου στις διαβουλεύσεις των τεχνικών κλιμακίων, είναι ότι μόνο έτσι θα… απελευθερωθούν οι τράπεζες και θα αναζωογονηθεί η «νεκρή» κτηματαγορά!


Στο Ασφαλιστικό το επόμενο «χτύπημα»

Η επόμενη προτεραιότητα των δανειστών είναι το Ασφαλιστικό. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η Βαλκανοποίηση του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος αποτελεί προσωπικό στοίχημα της Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία ειδικά σε αυτό το ζήτημα φαίνεται ότι έχει την απόλυτη στήριξη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Έχοντας γνώση του τι πρόκειται να συμβεί όταν επιστρέψουν στην Αθήνα οι επικεφαλής του Κουαρτέτου για να ελέγξουν τη δεύτερη λίστα προαπαιτούμενων αλλά και να «τρέξουν» την πρώτη αξιολόγηση του νέου Προγράμματος, η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να συνδέσει το δύσκολο κομμάτι των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων με τις αποφάσεις για το Χρέος, προσδοκώντας να ξεπεράσει έτσι τις εσωτερικές αντιδράσεις.

Ωστόσο ακόμα κι έτσι, η Αθήνα έχει μπει σε ένα στημένο παιχνίδι, που παίζεται με σημαδεμένη τράπουλα. Σύμφωνα με τεχνοκράτη, που συμμετείχε στην περιβόητη Επιτροπή Σοφών, οι μακροοικονομικές παραδοχές που χρησιμοποιούν οι δανειστές για τη βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού είναι τελείως διαφορετικές, πολύ δυσμενέστερες, από τις αντίστοιχες παραδοχές που χρησιμοποιούν για τη βιωσιμότητα του Χρέους!

Συγκεκριμένα, ενώ για την υλοποίηση του νέου Προγράμματος και τη δυναμική του Χρέους οι δανειστές έχουν υπολογίσει ότι το ΑΕΠ θα αυξάνεται ετησίως με ρυθμούς 2-3%, στις Αναλογιστικές Μελέτες για το Ασφαλιστικό δεν αποδέχονται ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 0,7%, δημιουργώντας έτσι «τρύπες» στο σύστημα σε βάθος 40 ετών!

Παρά την προφανή λαθροχειρία, η ελληνική πλευρά έχει αποδεχθεί τους όρους του στημένου παιχνιδιού και αναζητά σε πρώτη φάση το ακατόρθωτο ήτοι να βρει περίπου 4 δισ. ευρώ για να καλύψει την «τρύπα» από τις αποφάσεις του ΣτΕ, χωρίς να θίξει τις χαμηλές συντάξεις. Ωστόσο η προσπάθεια αυτή είναι καταδικασμένη εξαρχής, αφού θα απαιτούσε μειώσεις άνω του 50% στις συντάξεις που ξεπερνάνε τα 1.000 ευρώ, χωρίς να διασφαλίζεται μάλιστα το προσδοκώμενο δημοσιονομικό αποτέλεσμα.

ΠΗΓΗ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Αξιολόγηση