Ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις εάν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή

Ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις εάν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή
Τι σημαίνει πράγματι η επιστροφή δραχμή; Γιατί μόνο εμείς από τους 19 εταίρους που συμμετέχουν στο ευρώ επιζητούμε αυτή τη λύση; Γιατί 141 χώρες σε σύνολο 187 επιδιώκουν τη σταθερότητα της ισοτιμίας του νομίσματος τους, ενώ οι δραχμιστές γοητεύονται από την κατακρήμνιση της δραχμής; Μήπως επιλέγουμε μια εύκολη λύση, που λύνει απλά προβλήματα στη βραχυπρόθεσμη περίοδο, χωρίς να βλέπει τι θα συμβεί στο μέλλον; Μήπως η δραχμή είναι ένα βολικό εργαλείο στα χέρια πολιτικών, που θέλουν να νεκραναστήσουν το φαύλο κράτος της πολιτικής τους πελατείας;

Απάντηση στα παραπάνω επιχειρεί να δώσει σε νέο άρθρο του που δημοσιεύτεται στο προσωπικό του blog ο πρώην πλέον αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Δημήτρης Μάρδας.

Με τίτλο «Δραχμή: Μια εύκολη αλλά αδιέξοδη επιλογή», ο πρώην υπουργός αναλύει διεξοδικά τι θα σήμαινε για την Ελλάδα η επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα.

Ακολουθεί το άρθρο:

Τι σημαίνει πράγματι η επιστροφή δραχμή; Γιατί μόνο εμείς από τους 19 εταίρους που συμμετέχουν στο ευρώ επιζητούμε αυτή τη λύση; Γιατί 141 χώρες σε σύνολο 187 επιδιώκουν τη σταθερότητα της ισοτιμίας του νομίσματος τους, ενώ οι δραχμιστές γοητεύονται από την κατακρήμνιση της δραχμής; Μήπως επιλέγουμε μια εύκολη λύση, που λύνει απλά προβλήματα στη βραχυπρόθεσμη περίοδο, χωρίς να βλέπει τι θα συμβεί στο μέλλον; Μήπως η δραχμή είναι ένα βολικό εργαλείο στα χέρια πολιτικών, που θέλουν να νεκραναστήσουν το φαύλο κράτος της πολιτικής τους πελατείας;

Αν η απάντηση στα δυο τελευταία ερωτήματα είναι καταφατική, ο τίτλος που θαάρμοζε σε αυτό το άρθρο θα ήταν ακόλουθος: «Δραχμή, μια τεμπέλικη λύση για έναλαό που εργάζεται σαν σκυλί!».

Αναλυτικότερα, επιστροφή στη δραχμή σημαίνει ότι οι όποιες μεταρρυθμίσεις πουέχουν γίνει, θα αποτελούν παρελθόν. Το Δημόσιο θα ξαναγεμίσει με
«απαραίτητους» δημοσίους υπαλλήλους, που θα πληρώνονται με ένα νόμισμα πουθα κόβεται κατά το δοκούν. Κριτήριο της ποσότητας κυκλοφορίας τoυ νομίσματοςθα είναι ένα: Η επανεκλογή της κυβέρνησης, με αιχμή του δόρατος το πελατειακόκράτος. Μήπως κάποιοι ξέχασαν αυτές τις πραγματικές εξελίξεις του παρελθόντος ήτους ηχούν πρωτόγνωρες;

Ο βασικός λόγος για την επιστροφή στη δραχμή είναι η αύξηση των δαπανών τουκρατικού προϋπολογισμού, για να καλυφθούν οι κάθε μορφής καταναλωτικέςκυρίως ανάγκες. Έτσι, θα λειτουργήσει ανεξέλεγκτα ο κρατικός προϋπολογισμόςοδηγώντας σε μια δημοσιονομική χαλάρωση, στο όνομα της βελτίωσης τηςρευστότητας. Η αύξηση όμως αυτή της ποσότητας του χρήματος θα οδηγήσει σεπληθωρισμό, σε απαξίωση του εθνικού νομίσματος και κατ’ επέκταση στην αύξησητης αβεβαιότητας. Όλα αυτά οδηγούν στο φαύλο κύκλο της οικονομικής ύφεσης.

Υποστηρίζεται ότι με την επιστροφή στη δραχμή θα έχουμε ανάπτυξη, καθώς τοκράτος θα δημιουργεί όσο χρήμα χρειάζεται για τη χρηματοδότηση των
επενδύσεων. Ερώτηση: Ας μας πουν οι υποστηριχτές της δραχμής πότε στοπαρελθόν η Ελλάδα, σε παρόμοιες περιόδους δημοσιονομικής χαλάρωσης,
ελλειμμάτων και πληθωριστικών τάσεων γνώρισε τέτοια μορφή θεαματικήςανάπτυξης. Και τους απαντούμε για μην κουράζονται: Ουδέποτε!.

Οι τράπεζες θα είναι δημόσιες. Ερώτηση: Με τι κριτήρια θα εγκρίνουν δάνεια στουςαρεστούς του συστήματος; Με οικονομικά ή μετά από τηλεφώνημα προερχόμενοαπό το κτήριο Μαξίμου; Ποιος διορισμένος διοικητής θα τολμήσει να προτάξει ένα«όχι» για θαλασσοδάνεια, μετά από εντολή πολιτικών προσώπων; Και αυτά ταδάνεια θα επιστραφούν στο χρόνο τους; Όσοι υποστηρίζουν ότι το κρατικό τραπεζικό σύστημα θα λειτουργήσει εύρυθμα με κομματικές διοικήσεις, τότε αςπροστρέξουν στο παρελθόν της χώρας και ας μας δώσουν παραδείγματα, πουυποστηρίζουν αυτήν τη θέση! Το τραπεζικό σύστημα χρειάζεται μια αυστηρήεποπτεία, που διασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία του και όχι κομματικά στελέχη,που φοβούνται για τη θέση τους, αν ποτέ κάνουν ότι επιβάλλεται.

Εδώ, αξίζει να σημειωθεί και το εξής. Τόσο η ανάπτυξη όσο και η βελτίωση τηςανταγωνιστικής θέσης μιας οικονομίας εξαρτώνται αποκλειστικά από ένα σύνολοπαραγόντων (παραγωγικότητα, τεχνολογία, ανθρώπινο κεφάλαιο κ.λπ) που δενέχουν σχέση με το νόμισμα. Το νόμισμα απλά καλείται να διορθώσει βραχυχρόνιεςανισορροπίες που παρατηρούνται στις εξωτερικές μας εμπορικές σχέσεις.

Η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική που κηρύσσουν οι δραχμιστές, μέσω τηςαύξησης της ρευστότητας και κατ΄ επέκταση της ζήτησης σε μια οικονομία, πουβρίσκεται σε καθεστώς ύφεσης, εύλογα θα προκαλέσει αύξηση πανάκριβων –λόγωκατακρήμνισης της δραχμής– εισαγωγών. Από την άλλη οι υποτιμήσεις /διολισθήσεις δε θα τονώσουν απαραίτητα τις εξαγωγές.

Το παρελθόν της φθηνήςδραχμής και οι ισχνές θετικές επιπτώσεις της στις εξαγωγές αποδεικνύουν αυτήν τηθέση.

Χώρες ανοικτές σε εισαγωγές, που στηρίχθηκαν στην υποτίμηση του εθνικούνομίσματος το μόνο που κατάφεραν είναι, μέσω του εισαγόμενου πληθωρισμού, ναμειώσουν το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων και να μεταφέρουν πλούτο στουςκερδοσκόπους και την εγχώρια ολιγαρχία.

Ο κόπος του Ελλήνων –ενός λαού που εργάζεται περισσότερο από κάθε άλλο τηςΕΕ– θα εξανεμίζεται λοιπόν με τον πληθωρισμό και θα βιώσουμε καταστάσειςόμοιες της περιόδου 1974 – 1993.

Μια άλλη στρατηγική όμως, δύσκολη αλλά με προοπτική, που θα οδηγήσει στηνεπανεκκίνηση της οικονομίας, μέσω ανατροπών και συγκρούσεων με τις
κατεστημένες δομές που μας οδήγησαν εδώ που είμαστε, είναι ικανή –και η μόνηδιέξοδος, που ακολουθείται από όλους τους εταίρους μας και όχι μόνο– να μειώσειτις δυσμενείς επιπτώσεις της πρόσφατης Συμφωνίας.

Αξιολόγηση